Eigenaarschap nemen is belangrijk

Hi Do,
JE KUNT NIET ONTSNAPPEN AAN DE VERANTWOORDELIJKHEID VAN MORGEN
DOOR HET VANDAAG TE ONTWIJKEN. ABRAHAM LINCOLN.

Eigenaarschap nemen is belangrijk

Op maandag 9 maart veranderde de wereld een beetje, mijn sessie ging door, maar verkoudheid betekende ‘thuisblijven’, wat toen nog voelde als ‘wegsturen’ voor een aantal. We zaten nog dicht bij elkaar, maar handen schudden was er niet meer bij. Het voelde allemaal gek en ik was blij dat ik me kon opsluiten in de sessie en het nieuws een paar uur van me af kon houden. Daaruit bleek wel dat eigenaarschap nemen belangrijk is in deze crisis, pfff.

Daarna ging het snel. Op donderdag 12 maart zaten we in Corona-overleg om na te denken over de gevolgen en onze eerste scenario’s uit te werken. En op vrijdag 13 maart voelde ik me alleen op de wereld bij de twee klanten die ik nog kon bezoeken. Ik had gewoon last van schaamte, omdat ik daar nog was. De dagen daarna durfde ik nauwelijks mijn mail te openen… het regende afzeggingen.

Sterk als ik ben, ging ik natuurlijk door. Begrijpen wat er aan de hand was in de wereld, huis aan de kant, structuur aanbrengen bij de kinderen, begrijpen hoe school nu werkt, het leuk maken thuis, lekker eten en wijntjes drinken, legpuzzels maken van 1000 stukjes, mijn kantoor opruimen, spullen kopen om te zorgen dat ik goed thuis kon werken en mezelf overtuigen dat het best fijn was om wat ruimte in mijn agenda te hebben.

Stoer en dapper

Verder was ik druk met mezelf verzetten tegen mensen die zich niet aan de regels hielden… Ik vond mezelf stoer en dapper, omdat ik ritme en structuur had en bracht. De dagen vlogen voorbij en ik was elke avond gezond moe. Nu zijn we een paar weken verder en kijk ik heel anders naar de afgelopen weken. Als ik dit invul in de formule voor eigenaarschap, dan komt daar iets interessants uit. Lees maar mee…

1. REFLECTEREN

De drukte die ik creëerde was mijn ‘dikke wollen deken’, waar ik heerlijk onder ben gaan liggen. Ik stelde voorwaarde na voorwaarde om zogenaamd aan de slag te kunnen. Ik deed dingen die ertoe doen, maar tegelijk waren dit ook grote smoezen om niet te hoeven te kijken naar de realiteit. En dat is mijn lege agenda en de onzekerheid over wat er gaat gebeuren in de toekomst. Wat betekenen deze lege agenda’s voor ons bedrijf en wat zou dit privé kunnen betekenen? Ik ontmoette angst, onzekerheid en het gevoel van nutteloosheid en dat wilde ik allemaal niet voelen en ontmoeten.

Dus drukte creëren en vooral blijven relativeren… We zijn immers gezond en het kan allemaal nog veel erger. Hiermee miskende ik alleen mijn eigen zorgen en trauma’s die maar weer eens langskwamen. Toen ik dit eenmaal inzag en eraan toe kon geven, ging de deken af en de motor aan, want wat blijkt: eigenaarschap nemen is ook voor mij belangrijk.

2. CONTRACTEREN

Ik was weer in staat om afspraken met mezelf te maken en heb toen de koe bij de horens gevat. Stap 1: Hoe zit het met onze cashflow? Wat kunnen we dragen en voor hoe lang? Check! En daar was de eerste rust. Door dit uit te zoeken en bespreekbaar te maken, ontstond er helderheid en verdween een stuk van mijn onzekerheid. De rust zorgde er ook voor dat ik weer écht kon werken. Stap 2: Verbinden met de klanten. Hoe gaat het? Wat is er nodig? Wat kan wel en wat kan niet? En hoe pakken we dat aan… Dit waren mooie en waardevolle gesprekken. Ik heb goede afspraken kunnen maken over het vervolg en heb partnership gevoeld en ook mezelf laten zien. Dit zorgde voor energie en inspiratie aan beide kanten.

3. INSPIREREN

En daar zit ik nu vol in! Het bruist weer van de ideeën… Er is creativiteit, mijn eigen reflectie helpt anderen om te reflecteren. Mijn agenda loopt weer vol en de relaties met onze klanten en deelnemers verdiepen. Ik zie kinderen door het beeld heen rennen, partners die thee komen brengen, delen van woonkamers, keukens en slaapkamers. Een kijkje achter de voordeur en dat kan ik waarderen. We komen tot mooie ideeën met elkaar en al die ideeën kunnen we delen en daar anderen weer mee inspireren.

Er is nog steeds onzekerheid, maar ik heb het gevoel dat ik mijn stuur weer een beetje in handen heb. En dat het huis opgeruimd is, ik goed thuis kan werken, begrijp wat er speelt, helpt allemaal om weer vol aan de slag te zijn, maar het waren ook allemaal smoezen. Ik was mezelf aan het saboteren. Ik ontmoet nog steeds allerlei andere ongemakken, zoals mezelf de hele tijd zien op een camera, gebrek aan discipline, geen directe non-verbale feedback krijgen… De valkuilen ‘fluimen’ en ‘uitstellen’ liggen op de loer als potentiële sabotage, maar ben me er steeds meer bewust van en dat helpt. Om te komen tot eigenaarschap is voor mij de reflectievraag: ‘Wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?’ erg helpend om daarna ook weer te kunnen inspireren en contracteren.

Sabotage is dus best wel een ‘ding’ in dit proces. Herken jij ook sabotage bij jezelf?